Πόσες φορές, αλήθεια, συναρμολόγησες τη διαμελισμένη σου

ψυχή; Σάμπως θυμάσαι;

Πόσες νύχτες τρύπησες, για να βγεις στο φως;

Πόση βροχή κατάπιες;

Πόσους ανέμους έκρυψες στην αγκαλιά σου;

Τώρα, μου γράφεις… “Είμαι καλά. Βρήκα μια θέση στη ζωή.

Μπορεί προσωρινά. Αλλά να ξέρεις, είναι θεωρείο!

Επιτέλους, μου χαρίστηκε ο Θεός”.

Αμ, δε στη χάρισε ο Θεός τη θέση, μάτια μου.

Στην πούλησε. Και μάλιστα πανάκριβα.. 

A.Παπαδάκη

 

Κρύο σαν τις καρδιές των ανθρώπων, εν λευκώ καταστάσεις γυμνές από συναίσθημα, σάρκα κατάντησαν οι εραστές και πέρα από τη σάρκα σκοτάδι, ανασφάλεια, ανευθυνότητα και φόβος για τα δεσμά του έρωτα. Μα θα έρθει η μέρα που όσοι αγάπησαν θα αγαπηθούν και όσοι απλά απήλαυσαν θα παραμείνουν σάρκα… Μαρία Θεριανή Βάθη