Πόσες φορές, αλήθεια, συναρμολόγησες τη διαμελισμένη σου

ψυχή; Σάμπως θυμάσαι;

Πόσες νύχτες τρύπησες, για να βγεις στο φως;

Πόση βροχή κατάπιες;

Πόσους ανέμους έκρυψες στην αγκαλιά σου;

Τώρα, μου γράφεις… “Είμαι καλά. Βρήκα μια θέση στη ζωή.

Μπορεί προσωρινά. Αλλά να ξέρεις, είναι θεωρείο!

Επιτέλους, μου χαρίστηκε ο Θεός”.

Αμ, δε στη χάρισε ο Θεός τη θέση, μάτια μου.

Στην πούλησε. Και μάλιστα πανάκριβα.. 

A.Παπαδάκη