Δεν υπάρχει τίποτα που ν’ απασχολεί τον άνθρωπο λιγότερο από το να μάθει την τέχνη του ζην, όπως επίσης και δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο να μάθει. Για τις άλλες τέχνες υπάρχουν παντού ένα σωρό δάσκαλοι. Μερικοί μάλιστα από αυτούς έχουν διαπρέψει από τόσο νωρίς, ώστε κατάφεραν να εξελιχθούν σε δασκάλους της από πολύ μικρά ηλικία. Χρειάζεται όμως ολόκληρη η ζωή μας για να μάθουμε πως να τα ζούμε και, το πιο περίεργο από όλα, χρειάζεται ολόκληρη τη ζωή μας για να μάθουμε πως να πεθαίνουμε.

από το βιβλίο “Είναι μικρή η ζωή”  μτφ: Κάτια Χαρικιοπούλου

 

Μερικοί άνθρωποι φορούν μόνο μαύρα..

Γιατί δεν δέχονται την είσοδο στην ευθεία και ποτέ δεν θα απαρνηθούν τη δύναμη που πηγάζει από τους κύκλους. Γιατί ονειρεύτηκαν λευκά πανιά να ανεμίζουν σε ταράτσες κόντρα στον άνεμο. Γιατί μάθανε να αγαπούν τα όχι και να μην εξαγοράζουν τα ναι. Γιατί όπου ξάπλωσαν, άφησαν εκτός από τον ιδρώτα του οργασμού τους, κάτι από το λίγο της ψυχή τους. Γιατί ζήσανε μέσα σε άδεια μεσημέρια, αχανή δωμάτια και αλήθειες που τσακίζουν. Γιατί ένας χειμώνας δεν τους φτάνει για όσα κάθε ξημέρωμα φοβούνται να θυμούνται. Γιατί καβαλήσανε μια καταιγίδα και έκαναν τσουλήθρα πάνω σε ουράνια τόξα. Γιατί πίστεψαν σε έναν άλλο θεό που δεν έχει ανάγκη από κεφαλαία γράμματα στο όνομά του. Γιατί κάθε φορά που είπαν σε χρειάζομαι, έχασαν. Γιατί η ηθική και η ανηθικότητά τους δεν έπαψαν ποτέ να αγκαλιάζονται σε μια ασταμάτητη ερωτική πάλη. Γιατί γεννήθηκαν λάθος ή γιατί ο κόσμος λάθεψε όταν βρέθηκαν ανάμεσά του. Γιατί η ζωή τους δεν πουλήθηκε στα καροτσάκια κι ο θανατός τους δεν κρεμάστηκε στα περίπτερα. Γιατί δραπευτεύουν σαν νερό, καμιά φορά και σαν σωπαίνω. Γιατί ποτέ δεν έπαψαν να ψάχνουν την μυστική ζούγκλα των αστεροειδών μέσα στο κεφάλι τους. Γιατί όταν γεμίζει το φεγγάρι, το δίνουν μπάλα ασημένια στα παιδιά της γειτονιάς να το κάνουν παιχνίδι στις αλάνες και αστράφτει η νύχτα

(Kiriaki Politou)

Οι μεγάλοι έρωτες
γεννιούνται κατά λάθος
"επιβιώνουν κατά πάθος"
και πεθαίνουν κατά βάθος..."
 

Ζήτησα δύναμη...και ο Θεός μου έδωσε δυσκολίες για να με κάνει δυνατό.

Ζήτησα σοφία...και ο Θεός μου έδωσε προβλήματα για να τα λύσω.

Ζήτησα εμπειρία...και ο Θεός μου έδωσε μυαλό και υγεία για να δουλέψω.
...
Ζήτησα κουράγιο...και ο Θεός μου έδωσε εμπόδια για να τα ξεπεράσω.

Ζήτησα αγάπη...και ο Θεός μου έδωσε πονεμένους ανθρώπους για να τα τους βοηθήσω.

Ζήτησα χαρές...και ο Θεός μου έδωσε ευκαιρίες.

Δεν έλαβα τίποτα απο ότι ζήτησα...Όμως έλαβα όλα όσα χρειαζόμουν!!! 

 Έρωτας σαν βροχή..

Έρωτας σαν βροχή…
Όχι σαν καταιγίδα…σαν βροχή…
Να φεύγει και να έρχεται…
Να δυναμώνει και να χαμηλώνει…
Να δροσίζει και να πνίγει…
Ν`απορροφάται από τη γη,να χάνεται…
Πως έζησα έτσι; Γιατί δέχτηκα κάτι μισό για μένα;
Γιατί προσπάθησα να κρατήσω στις χούφτες μου κάτι, που ήξερα οτι θα μου δώσει μόνο μια ψευδαίσθηση δροσιάς και μετά θα μ`αφήσει πιο διψασμένη από πριν, με τα χείλη ξερά και την καρδιά στεγνή;
Πως μπόρεσα να δεχτώ να συμπληρώνω τη βροχή με τα δάκρυα μου, για κάτι που γνώριζα οτι ήταν μάταιο;
Είδα χιλιάδες ηλιοβασιλέματα μόνη μου, ο ήλιος βουτούσε στο τίποτα κι εγώ πνιγόμουν στη μοναξιά…
Άκουσα εκατοντάδες κεραυνούς και με φόβισαν λιγότερο από τη σιωπή της άδειας ζωής μου…
Μύρισα χιλιάδες λουλούδια, αλλά το άρωμα τους δεν πλημμύρισε την άοσμη ζωή που ο «έρωτας σαν βροχή» με καταδίκασε να ζήσω…
Γεύτηκα δεκάδες εδέσματα, αλλά μόνο πίκρα στα χείλη μου…
Άγγιξα απαλά το κορμί του, κράτησα στη μνήμη της αφής μου κάθε πόντο του σώματος του και αγκάλιαζα μόνη μου τον εαυτό μου τις μοναχικές μου ώρες,με την ψευδαίσθηση πως ήταν εκείνος που με χάιδευε,έχοντας τον στα ακροδάχτυλα μου…
Γέλασα δυνατά στην αρχή της ζωής μου και συνέχισα να χαμογελώ από συνήθεια, χωρίς ποτέ τα μάτια μου να πάρουν χρώμα από τα χαμόγελα που ζωγραφίστηκαν στο πρόσωπο μου, αλλά δεν ζέσταναν την ψυχή μου…
Έκλαψα πολύ για δυό ζωές, από απελπισία,από λαχτάρα για κάποιον που ήρθε κοντά μου για να μου φέρει την επίγνωση ότι η ευτυχία είναι στιγμές…
Μόνο στιγμές…
Και οι περισσότερες κλεμένες…
Ζωγράφισα με φωτεινά χρώματα τις ώρες που ήμουν μαζί του αλλά η πραγματικότητα ξεθώριαζε τους πίνακες μου, όταν δεν τους βύθιζε στο χρώμα της απελπισίας…
Έγραψα το «σ`αγαπώ» σε χιλιάδες χαρτιά και τα έσκισα αμέσως μετά, σκορπίζοντας γύρω μου τα κομμάτια τους, όπως σκορπισμένη ήταν η ζωή μου…
Πόνεσα τόσο που μάτωσα και την ίδια στιγμή ήμουν εγώ πηγή πόνου για κάποιον που εν γνώσει μου υπέφερε όσο κι εγώ…
Αγνόησα την αγάπη, γιατί δεν ήταν με τους δικούς μου όρους…
Καταδίκασα τον εαυτό μου στη μοναξιά,δραπετεύοντας από τους δρόμους όπου μπορεί να σε συναντούσα, επιλέγοντας να φύγω εγώ, «η δυνατή», τη στιγμή που η αδυναμία μου να σε κερδίσω ήταν γραμμένη στον αέρα που ανέπνεα…
Και μετά…μετάνιωσα…
Και γύρισα να ψάξω στο παρελθόν αυτό που μου έλειπε στο παρόν, μα δεν υπήρχε τίποτα εκεί για μένα.
Η αληθινή αγάπη είχε φύγει…
Την είχα διώξει εγώ…
Είχα διώξει ότι άξιζε και είχα κρατήσει το τίποτα…
Δίκαιη τιμωρία…
Απόσπασμα από το βιβλίο της Λένας Μαντά-Έρωτας σαν βροχή