Ένας μοχθηρός άνθρωπος ήθελε να φυλάξει το σπίτι του από κάθε κακό. Έβαλε στην πόρτα μια επιγραφή που έλεγε:“Κανένα κακό να μη μπει στο σπίτι αυτό”.
Ο Διογένης διάβασε την επιγραφή και απόρησε:
“Μα ο ιδιοκτήτης του σπιτιού από που θα μπει;

Ο μεγάλος μάγος έβαλε ένα αίνιγμα:Απʼ όλα τα πράγματα του κόσμου, ποιο είναι το πιο μεγάλο και το πιο μικρό, το πιο σύντομο και το πιο μακρύ, το πιο διαιρετό και το πιο εκτεταμένο, το πιο παραμελημένο και το πιο ποθητό, που χωρίς αυτό τίποτα δεν μπορεί να γίνει, που καταβροχθίζει τα ασήμαντα και ζωογονεί τα σημαντικά και μεγάλα;

Άλλοι είπαν ότι ήταν η Τύχη, άλλοι η Γη, άλλοι το Φως.

Ο μεγάλος μάγος απάντησε πως ήταν ο Χρόνος.

Τίποτα δεν είναι πιο μεγάλο, αφού αυτός είναι το μέτρο της αιωνιότητας.
Τίποτα δεν είναι πιο μικρό, αφού δεν μας φτάνει για τα σχέδιά μας.
Τίποτα δεν είναι πιο μακρύ, γιʼ αυτόν που περιμένει.
Τίποτα δεν είναι πιο σύντομο, γιʼ αυτόν που χαίρεται.

Εκτείνεται σιγά σιγά μέχρι το άπειρο. Όλοι οι άνθρωποι τον παραμελούν και όλοι λυπούνται όταν πάει χαμένος.

Τίποτα δεν γίνεται χωρίς αυτόν.
Μας κάνει να ξεχνάμε τα ανάξια και χαρίζει αθανασία στα μεγάλα πράγματα..

Οι καιροί αλλάζουν, οι άνθρωποι χάνονται,

αλήθειες μαθαίνονται μα δεν παραδέχονται…
Φυγή η απάτη χωρίς αντίο…
και έρχονται ώρες που απορώ,
πόσα πρόσωπα κρύβει η δειλία…
Πως αγαπάς με εναλλακτικές,
πως εκτιμάς όταν με δόλο υποτιμάς,
πως κοιμάσαι τα βράδια…
Δύσκολοι καιροί για αλήθειες,
χτίσε το παλάτι σου στην άμμο…
μέχρι άνεμος να φυσήξει δυνατός
και να στα πάρει όλα!

 

 Κοινωνική Αταξία

Τι επιθυμείτε να φάτε το βράδυ;»ρώτησε ο διευθυντής της φυλακής τον φτωχό αμαρτωλό, που πρόκειται την επόμενη μέρα να πεθάνει στο ικρίωμα.
«έχετε το δικαίωμα να φάτε και να πιείτε ό,τι θέλετε και όσο θέλετε».
«Κρίμα!» είπε ο μελλοθάνατος.
«Κρίμα! Αν με είχατε ρωτήσει τρεις μήνες νωρίτερα, η ληστεία και ο φόνος δεν θα είχαν καν συμβεί».
"Αλφρεντ Πόλγκαρ

 

Βαθιά επιθυμία μου δεν είναι να με πιστέψεις
Είναι να είσαι δίπλα μου την τύχη μου να στρέψεις

 

 

Να προσέχεις.
Σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς να προσέχεις.
Κάποτε ανακαλύπταμε τις κρυφές
παραχωμένες από ρίζες τρύπες τους
και φοβόμαστε μόνο την εποχή της λειψυδρίας.
Τώρα τα φίδια κυκλοφορούν χειμώνα-καλοκαίρι.
Έρπουν και μας αγγίζουν αδιάφορα.
Μας συνηθίζουν πρώτα στην αφή τους
και μετά περιμένουν
τη στιγμή που θα μας συλλάβουν απροετοίμαστους.
Να προσέχεις
να παίρνεις μαζί σου τις εικόνες και τα λόγια μου.
Να τους τραγουδάς να τ’ αφήνεις πάντα να σε αγγίζουν.
Να προσέχεις.
Ετούτα τα τρομερά ερπετά
επιτίθενται ακόμα και στα παραμύθια.
Βασίλης Ι. Παπαμιχαλόπουλος
-εν καταδύσει-